संबाददाता: कथाकार डा. कृष्ण शाह यात्री
उसले आँखा खोल्दा आफूलाई आईसीयूमा पायो ।
एक महिनापछि होस आएको थियो । आँखा खुल्नासाथ उसले परिवार खोज्यो – श्रीमती, छोराछोरी, आमा-बुबा, आफन्त ।
तर उत्तर कतै थिएन ।
त्यसपछि उसले आफूलाई खोज्यो ।
त्यसको उत्तर पनि पाएन ।
हिँड्न सक्ने भएपछि ऊ आफ्नो गाउँ फर्कियो ।
गाउँ थिएन ।
घर थिएन । खेत थिएन । बाटो थिएन । चारैतिर बगर मात्र थियो ।
उसले बगरबाट एक मुठ्ठी माटो उठायो । लामो समयसम्म हेरिरह्यो । अनि मुट्ठीभित्र कसिलोसँग च्याप्यो ।
उसको आँखामा परिवारका अनुहारहरू आए । घरको आँगन आयो। खेतका डिलहरू आए। बाल्यकाल आयो ।
सबै माटोभित्रै थिए ।
उसले मुट्ठी खोलेन ।
बिस्तारै उठ्यो ।
यसपटक ऊ आफ्नो गाउँ खोज्न होइन, गाउँ जोगाउन हिँड्यो ।
(लघुकथा, कथाकारको फेसबुकवालबाट साभार गरिएको हो ।
